Η αυλαία της έκθεσης «Δημοκρατία» έχει μόλις ανέβει, αλλά στο γραφείο της διευθύντριας της Εθνικής Πινακοθήκης τα βιβλία που μελέτησε γι’ αυτή την έρευνα σχηματίζουν ακόμα ντάνες. Τα βίωσε διαφορετικά τα εγκαίνια αυτή τη φορά, μου λέει η Συραγώ Τσιάρα, χαρούμενη, ήρεμη και συγκινημένη με τις αντιδράσεις των ανθρώπων, ενώ παλιότερα είχε περισσότερο άγχος. Τη μέρα που συναντηθήκαμε έκλεινε δύο χρόνια στο τιμόνι του μουσείου. Κι αν στον ιδιαίτερο χώρο εργασίας της δεν έχει αλλάξει πολλά –πέρα από κάποιες επιπλέον βιβλιοθήκες και μια φωτογραφία της Μαρίας Χρουσάκη που αγαπά, παραμένουν τα βαρύτιμα έπιπλα και οι πίνακες του Μόραλη και του Παρθένη, επιλογές της προκατόχου της Μαρίνας Λαμπράκη-Πλάκα– στον εκθεσιακό προγραμματισμό του μουσείου είναι σαφής η στροφή.
Σηκώνει τα στόρια, της αρέσει πολύ το κάδρο που ανοίγεται έξω από τις μεγάλες τζαμαρίες –ο κήπος με τα γλυπτά του Βαρώτσου και του Ζογγολόπουλου, η θέα στον Λυκαβηττό και στο γαλάζιο του ουρανού–, πατάω έναρξη στην ηχογράφηση. Είχαμε πολλά να πούμε με τη Συραγώ Τσιάρα: για τη νέα περιοδική έκθεση και τη δημοκρατία, τη ματιά της στην τέχνη και τον ρόλο του μουσείου, τους επόμενους στόχους και τα νέα της ΕΠΜΑΣ.
Η Συραγώ Τσιάρα για την έκθεση «Δημοκρατία» στην Εθνική Πινακοθήκη
Πενήντα χρόνια από τη Μεταπολίτευση και μόλις εγκαινιάσατε μια έκθεση για τη «Δημοκρατία». Είχατε μόλις γεννηθεί όταν επιβλήθηκε η Δικτατορία. Σας έχει μείνει κάτι ως μνήμη και ως αίσθημα από εκείνη την περίοδο;
Advertisement
Θυμάμαι στο σπίτι μου μια σιγή και μια απέχθεια, κρυμμένη όμως, όταν βλέπαμε στην τηλεόραση τον Παπαδόπουλο. Από τις πρώτες έντονες παιδικές μου αναμνήσεις ήταν το κλίμα της επιστράτευσης το καλοκαίρι του 1974. Ήμασταν διακοπές στο Στόμιο, σ’ ένα παραλιακό χωριουδάκι κοντά στη Λάρισα, και γυρίσαμε άρον άρον. Ο πατέρας μου ως πολύτεκνος –είμαστε τέσσερις αδερφές– εξαιρέθηκε,αλλά επιστρατεύθηκε ο αδερφός του. Θυμάμαι, λοιπόν, τη θεία μου να κλαίει. Υπήρχε φόβος, ένα αίσθημα ότι αποχωριζόμαστε τους δικούς μας που πηγαίνουν στον κίνδυνο. Από τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια θυμάμαι τη χαρά των γονιών μου, κυρίως της μητέρας μου,όταν πήγαν να δουν «Το μεγάλο μας τσίρκο» και επίσης τις συναυλίες του Θεοδωράκη.
Η επέτειος ήταν η αφορμή. Γιατί, όμως, έγινε επιθυμία και απόφαση να προχωρήσετε αυτή την έκθεση για την πολιτική λειτουργία της τέχνης στα δικτατορικά καθεστώτατου ευρωπαϊκού νότου;
Πηγή: Αthensvoice
0 Σχόλια